کاش چون پاییز بودم... کاش چون پاییز بودم
      کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم
      برگ های آرزوهایم یکایک زرد می شد
      آفتاب دیدگانم سرد می شد
      آسمان سینه ام پر درد می شد
      ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زد،
      اشک هایم همچو باران
      دامنم را رنگ می زد
      وه چه زیبا بود اگر پاییز بودم
      وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم

من سراغ دریچه ای بارانی می روم که روبه افقی سبز گشوده می شود
به پیشواز کبوتری سرخ که از خاکسترش گل می روید
من از سمت ستاره ها به پیشواز مردی خواهم رفت
که با تمام ابعاد کج و معوج خیالش ، قابل پرستش است
و عاقبت به انتظار کسی خواهم ماند که با سکوتش سخن می گوید
من کسی هستم که با خود ققنوس سوغات می برد
و تنها آرزویش این است که باورش کنند
و در پایان قصه ...
پشت تمام این دریچه های خیس ،
یک افق به سمت پنجره تنهایی من سبز می شود ...
وقتی که باران با تمام قطراتش انتظار مرا باور کند .
من ثبت خواهم شد در تاریخ:
زنی از جنس باران ...
خیس خیس ...
به ا نتظار مردی بود دستفروش...
که در خیابان تلخ تنهایی ، کبوتر سرخ می فروخت .
من
ثبت خواهم شد ،
"در تاریخ"

چه بی‌تابانه می‌خواهم‌ات ای دوری‌ات آزمون ِ تلخ ِ زنده‌به‌گوری!
چه بی‌تابانه تو را طلب می‌کنم!

بر پُشت ِ سمندی
  
  گویی
  
  نوزین
 

که قرارش نیست.
و فاصله
تجربه‌یی بیهوده است.

بوی ِ پیرهن‌ات،
این‌جا
و اکنون. ــ

کوه‌ها در فاصله
  
  سردند.
 
دست
  
  در کوچه و بستر
 

حضور ِ ماءنوس ِ دست ِ تو را می‌جوید،
و به راه اندیشیدن

یاءس را
  
  رَج می‌زند.
 

بی‌نجوای انگشتان‌ات
فقطو جهان از هر سلامی خالی‌ست

نابغه می‌شدم اگر...

اگر را کاشتند سبز نشد

 نابغه می‌شدم اگر

اگر سبز می‌شد و از آن راهِ سبز می‌گذشتم...

اگر زنی با چادر ِسیاه

سر از آب های دریا درآورد

 هول نکنید

اگر برصفحه ی همین تلویزیون

رابطه اش را با آب و دریا کتمان کرد

باورنکنید!

سرکار

          همان پری ِدریایی ِسابق است

که به جرم فریبِ ملوانان ِگمشده

گرفتار ِمحکمه ی شرع شدو

         برنیمتنه ی ماهی ش حد زده شد

کاندرین روزان صدره تیره تر از شب

اهل غیرت روزیش دَرد است

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد             در بهاري روشن از امواج نور

در زمستاني غبار آلود و دور                    يا خزاني خالي از فرياد وشور

و هر انسان
براي ِ هر انسان
برادري‌ست.
روزي که ديگر درهاي ِ خانه‌شان را نمي‌بندند

و قلب
براي ِ زنده‌گي بس است.
روزي که معناي ِ هر سخن دوست‌داشتن است
تا تو به خاطر ِ آخرين حرف دنبال ِ سخن نگردي.

روزي که آهنگ ِ هر حرف، زنده‌گي‌ست
تا من به خاطر ِ آخرين شعر رنج ِ جُست‌وجوي ِ قافيه نبرم.

روزي که هر لب ترانه‌ئي‌ست
تا کم‌ترين سرود، بوسه باشد.

روزي که تو بيائي، براي ِ هميشه بيائي
و مهرباني با زيبائي يک‌سان شود.

روزي که ما دوباره براي ِ کبوترهاي ِمان دانه بريزيم...

و من آن روز را انتظار مي‌کشم
حتا روزي
که ديگر
نباشم.

برو از سخن های من از اهل سخن پرس
دانم که تو خود نیز بر این گفته گواهی
مهرت به دل اندوختم و از تو گذشتم
امید تو هم بگذری از کینه الهی

بهشت سبز دلم؛بی تو ای سرا پا درد
تنور داغ عطش خانه جهنم بود

شبی که خسته تر از سایه آمدی ،دیدم
که رد حادثه در چهره ات مجسم بود

و اشک...
آی دمش گرم،این عصاره درد
به روی زخم عمیق دل تو مرهم بود

مرا به دست غرورت سپردی و رفتی
شبی که بارش باران مدام نم نم بود

کاش...
می ماندی
و اکنون دلم نوای خوش تری می نواخت

تا زنده ام،هستی ،کجا؟
در آبادی بعد از تو همیشه خراب دل
در خاطر و در یاد بعد از تو همیشه تنهای دل

مهم نیست که اکنون دلت
به هوای کسی دیگر می تپد
مهم آن است
که من برای همیشه تنهایم

آن هم فقط به خاطر تو
ای کاش می فهمیدی ..

ومن ستاره ام را يافتم...
من خوبي را يافتم... به خوبي رسيدم...
و شکوفه کردم...
تو خوبي!
و اين همه ي اعتراف است!

من راست گفته ام و گريسته ام

...

اي پرنده مهاجر ، اي پر از شهوت رفتن
فاصله قد يه دنياست ، بين دنياي تو با من
تو رفيق شاپركها ، من تو فكر گلمونم
تو پي عطر گل سرخ ، من حريص بوي نونم
دنياي تو بينهايت همه جاش مهموني نور
دنياي من يه كف دست روي سقف سرد يك گور
من دارم تو آدمكها ميميرم ، تو برام از پريها قصه ميگي
من توي پیله وحشت ميپوسم ، برام از خنده چرا قصه ميگي
كوچه پس كوچه خاكي ، در و ديوار شكسته
آدمهاي روستايي ، با پاهاي پينه بسته
پيش تو يه عكس تازه است واسه آلبوم قديمي
يا شنيدن يه قصه است از يه عاشق قديمي
براي من زندگي اينه ، پر وسوسه پر غم
يا مثل نفس كشيدن ، پر لذت دمادم
اي پرنده مهاجر ، اي همه شوق پريدن
خستگي كوله بار ، روي رخوت تن من
مثل يك پلنگ زخمي پر وحشته نگاهم
ميميرم اما هنوزم دنبال يه جون پناهم
نبايد مثل يه سايه ، زير پاها زنده باشيم
مثل چتر خورشيد بايد روي برج دنيا واشيم

در شهری که مردمانش عصا از کور میدزدند

من از خوش باوری اینجا محبت آرزو کردم

 همین حالا که من تنهام

 خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

 خداحافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

 اگه گفتم خدا حافظ نه این که رفتنت ساده ست

 نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده ست

 خداحافظ واسه اینکه نبندیم دل به رویا ها

 بدونیم بی تو و با تو همینه رسم این دنیا

خداحافظ خداحافظ همین حالا..............که.....من.....تنهام

زیبای من !

این داستان مال ما نیست

بیا از جدی بودن سطرهای مان

به پاورقی برویم

با یک ستاره

آنجا به من بگو

آغوشت چقدر جا دارد

چقدر

---------------------------

چقدر ندارمت
چقدر نیستی
باید صورتهای اضافه را پاک می کردم
باید آدرس صورتت را

به همه عکس ها میدیدم

هی غزل می نويسم که شايد،با صدای تو معنا بگيرد

تا مگر با زبان من و تو،رونق عشق بالا بگيرد

هی غزل می نويسم که شايد ،تکه قلبی که در سينه مانده

در کنار دل مهربانت،با نفسهای تو پا بگيرد

هی غزل،هی غزل،هی غزل،هی... مينويسم،نوشتی،نوشتم

تا به يمن غزل سرنوشتم در سرشت تو ماوا بگيرد

من همانم که يک روز می گفت: هيچ کس در دلم جا ندارد

من همانم که دل را ورق زد،تا نگاهت در آن جا بگيرد

می نشينم کنار تو آنقدر تا نگاهت به چشمم بيفتد

تا که اين چشم،اين گوی لرزان،بهره ای از تماشا بگيرد

اين تماشا تمامی ندارد تاتمام تو را دف بگيرم

تا که تنبور در دستهايت نبض اين بيتها را بگيرد

تکه قلبی که در سينه ام بود اين طرف ها بهاری نمی ديد

پس تو از شهر باران رسيدی تا دلم بوی دريا بگيرد

،همه‌ی این هزار حرف نگفته

،این هزار شعر نسروده

همه‌ی این هزار قاصدک سپید

- قاصدان هزار "دوستت دارم ِ" نگفته -

که با تفرق ابدی

تنها یک فوت فاصله دارند

نثار تویی که به فروتنی" نيستي"

در تک تک سلول های روح من

.لانه کرده‌ای

 من اگر نیکم اگر بد تو برو خود را باش

گفتنی ها کم نیست  من و تو کم گفتیم
مثل هذیان دم مرگ از آغاز  چنین درهم و برهم گفتیم

دیدنی ها کم نیست  من و تو کم دیدیم
بی سبب از پاییز  جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم

من و تو کم چیدیم  چیدنی ها کم نیست
وقت گل دادن عشق روی دار قالی
بی سبب حتی پرتاب گُل سرخی را ترسیدیم

خواندنی ها کم نیست  من و تو کم خواندیم
من و تو ساده ترین شکل سرودن را
در معبر باد با دهانی بسته واماندیم

من و تو کم بودیم  من و تو اما در میدان ها
آنک اندازه ی ما می خوانیم
ما به اندازه ی ما می بینیم
ما به اندازه ی ما می چینیم
ما به اندازه ی ما می گوییم
ما به اندازه ی ما می روییم

من و تو خََم نه ودر هم نه وکم هم نه که می باید با هم باشیم
من و تو حق داریم در شب این جنبش نبض آدم باشیم
من و تو حق داریم که به اندازه ی ما هم شده با هم باشیم

!!گفتنی ها کم نیست

*******************

چرا تو اي شكسته دل خدا خدا نمي كني ؟
خداي چاره ساز را چرا صدا نمي كني ؟
به هر لب دعاي تو فرشته بوسه مي زند
براي درد بي امان چرا دعا نمي كني

*******************

 ز خصم گرد ملالي به جان ما ننشيند
 دلي كه آينه ي حق شود غبار ندارد
به حق پناه ببر تا ز تيرگي بدرآيي
كه با چراغ خدا كس شبان تار ندارد
دوباره از در و ديوار شهر گل بدرآيد
مگو كه فصل زمستان ما بهار ندارد

*******************

 اي خدا يا جان مرگ آلوده ام را بازگير
يا اميدي را كه با آن زنده بودم باز ده